Ekonomia społeczna jako uzupełnienie sektora prywatnego i publicznego

Praktyczne przejawy ekonomii społecznej wyprzedziły powstanie teorii na ten temat. Pierwsze formy stowarzyszeń istniały już w starożytności. Zainteresowanie ekonomią społeczną pojawiło się wraz z rozwojem kapitalizmu. Impuls do rozwoju ekonomii społecznej w XX w. dały badania H. Desroche’a i C. Vianneva, którzy „(…) wspólnie przygotowali charakterystykę spółdzielni, stowarzyszeń, towarzystw wzajemnych, opisując ich tradycję. Twierdzili, iż organizacje gospodarki społecznej są bardziej złożone niż inne formy organizacji i przedsiębiorstw na tyle, na ile łączą one jednostki z produkowanymi dobrami lub usługami, równocześnie tworząc wzajemne relacje pomiędzy podjętą aktywnością i posiadaną współwłasnością w ramach organizacji, często traktowanej jako uzupełnienie gospodarki rynkowej przez gospodarkę publiczną” (Nagel 2011: 42-43).

Komisja Europejska zajęła się problemami ekonomii społecznej w latach 80-tych XX wieku.

Głównym instrumentem wsparcia sektora są ośrodki wsparcia ekonomii społecznej (OWES). Wyróżnić można trzy zasadnicze podejścia do prowadzenia OWES (por. Ekonomia społeczna w regionie łódzkim 2015: 109):

  • Ekonomia społeczna traktowana jako podstawowa misja organizacji – organizacja koncentruje się głównie na ekonomii społecznej, pozostałe obszary działalności traktowane są jako uzupełnienie, zazwyczaj w celu zapewnienia płynności finansowej;

  • Ekonomia społeczna traktowana jako naturalne uzupełnienie podstawowego obszaru działania organizacji – organizacja koncentruje się na rozwoju organizacji pozarządowych lub też na szeroko rozumianej aktywizacji społeczności lokalnej. Ekonomia społeczna stanowi dla tych organizacji sposób osiągania celów strategicznych;

  • Ekonomia społeczna traktowana jako dodatkowy obszar działania – ekonomia społeczna uzupełnia ofertę tych podmiotów.

Bibliografia

  1. Ekonomia społeczna w regionie łódzkim. 2015. Szczecin: Regionalne Centrum Polityki Społecznej w Łodzi.
  2. Ośrodek Wsparcia Ekonomii Społecznej Subregionu Centralnego. 2015. K. Wochnik i M. Lipka. Ruda Śląska: Rudzka Agencja Rozwoju „Inwestor” Sp. z o.o.
  3. Nagel. K. 2011. Ekonomia społeczna i proponowany obszar badań empirycznych. W: Rozwój ekonomii jako dziedziny nauki ze szczególnym uwzględnieniem tendencji do specjalizacji. G. Musiał (red.) Katowice: Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach.
  4. Florczak, Ewelina. 2016. Przedsiębiorstwo społeczne – pojęcie, idea, funkcje i cele działalności. W: Uwarunkowania działalności przedsiębiorstw społecznych w Polsce. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Uczelni Łazarskiego.

Komentarze

Pin It

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *