Anomia

Anomia – pierwotnie była traktowana przez Durkheima jako zanik norm w społeczeństwie, czy grupie, później zaczęto ją także odnosić do jednostki. W sensie psychologicznym oznacza ona stan świadomości człowieka wykorzenionego moralnie, który zamiast norm posiada popędy. Na gruncie socjologii anomia jest traktowana jako załamianie w systemie wartości normatywnych, kiedy istnieje rozbieżność między celami kultury i normami jakie wyznacza, a dozwolonymi przez społeczeństwo możliwościami działania, aby te cele osiągnąć. Typy reakcji na anomię: innowacja, rytualizm, wycofanie, bunt (por. Merton 2002).

BIBLIOGRAFIA

  1. Merton, R. K. 2002. Teoria socjologiczna i struktura społeczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Pin It

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *